GKRKKRFFFrrrrzzzzzzz

GKRKKRFFFrrrrzzzzzzz, GKRKKRFFFrrrrzzrrrr! Twieterdetwiet en tring tring tring… Door de dag heen wordt mijn creatieve gedachtestroom onderbroken door deze en allerlei andere geluiden. Je kent het wel. Dan zit je net lekker te schrijven en ben je door een plots geluid ineens helemaal de draad kwijt. Die prachtige zin is verdwenen.

Andere momenten hoor ik het allemaal niet en werk ik onverstoord door vrijwel elke afleiding heen. Dan lopen mijn vertalingen lekker, typ ik er lustig op los en heb ik het gevoel dat ik de wereld aan kan. Ook dat ken je vast wel. Maar hoe krijg je dat nou zo vaak mogelijk voor elkaar? Ik ben steeds weer op zoek naar de beste methode om mijn gedachtestroom vloeiend te houden, om mijn vertalingen te laten spreken en om mijn teksten te laten stralen.

Een ding dat werkt is, vreemd genoeg, zelf die gedachtestroom onderbreken. Voor een pauze. Lekker een kopje thee pakken, wandelen, de was in de machine gooien of wat je maar fijn vindt (of wat jou afleidt op dat moment), om daarna met een fris hoofd weer aan de slag te gaan. Dan begint er ineens weer van alles te stromen.

Maar te veel pauzes nemen is funest. Ik moet mezelf wel aan het werk houden, de discipline opleggen om het werk gedaan te krijgen. Tijdens mijn studie greep ik voor sommige vakken elk excuus aan om een pauze te nemen, waardoor het uiteindelijke werk alleen maar langer duurde en moeilijker verliep. Dan kon ik me helemaal niet meer concentreren.

Balanceren dus, balanceren tussen te weinig pauze, genoeg pauze en te veel pauze, tussen een veel te grote ballon met lachgas in je hand en een boei om je nek. Zoals wel vaker het geval is, blijkt ook hier de gulden middenweg de enige manier om vooruit te blijven gaan.

Op 5 juli 2011 geplaatst als column op creatiefzuid.nl